De voorbereiding voor A-L ben ik dit jaar laat begonnen. Het zou rustig zijn op het werk maar dat viel tegen. Commercieel gezien viel het dan dus eigenlijk mee, maar goed. Voor hobby was er minder tijd en de val van het kabinet gooide nog meer roet in het eten. Ik merk ook wel dat als je weken zich vullen met werk het moeilijk is om je te concentreren op nog een ander project ook al betreft het dan je hobby.
Mijn vriendin Chris heeft dit jaar actiever geholpen, maar het valt me altijd zwaar om dingen uit handen te geven. Na twee jaar samen begint ze mij gelukkig een beetje te kennen en ze heeft me toch wat voorbereidingen uit handen kunnen trekken.
Ik begin met dit verslag een paar dagen voor de tocht en de draaiboeken zijn nog de deur niet uit. Even nog een “van de secretaris” schrijven zodat Theo dit op tijd ontvangt. Theo gaat op vakantie maar voor Amsterdam-Leeuwarden willen we toch de deadline van het LAT-nieuws later leggen. Dat betekend voor hem een extra belasting, maar onze lezers krijgen het A-L verhaal als het nog een beetje vers is. Zo levert iedereen die in onze vereniging actief is een extra inspanning rond deze klassieke tocht.
Wat u nu leest is dan ook de uitgebreidere internet versie, want voor het LAT-nieuws ga ik die inkorten tot 2 pagina’s.
Ook al gaat het ieder jaar zo, er is veel te doen. Zoeken naar vrijwilligers, het inpassen van alle wensen, het regelen van vervoer, het aanschrijven van de posten, het nalezen van de oude draaiboeken met verbeterpunten, het aanpassen van de route, mensen die spontaan mee willen doen en alle aan- en af meldingen.
Vooral het schrijven van het draaiboek wordt ieder jaar een grotere puzzel. Eigenlijk zouden alle activiteiten in een draaiboek moeten staan. Maar er zijn zoveel verborgen activiteiten en regelingen, dat die zich moeilijk overzichtelijk en vooral overdraagbaar in een draaiboek laten vangen.
Dit jaar is het niet gelukt om de hele route op de motorfiets langs te rijden. Een deel van Noord Holland is gedaan, stukjes wandelend, stukjes op de fiets en de rest met de auto. Voor Friesland heb ik vertrouwd op de waarnemingen van onze leden ter plaatse. Er zijn wel een paar wijzigingen in de route.
Ten zuiden van Purmerend begint de nieuwe wijk vorm te krijgen en worden weilanden omgevormd tot natuur- en recreatiegebied. Sinds vorig jaar liggen er de bruggetjes waar we nu gebruik van maken.
In de Wieringermeer is vooral de post op de kruising met de Oosterterpweg gevaarlijk. Gewoonlijk wordt op deze plek erg hard gereden. We hebben daar tien minuten pauze maar ieder jaar ben ik blij dat we er weg zijn. Als alternatief hebben wij nu de familie Bruins bereid gevonden hun erf ter beschikking te stellen. Mocht het regenen kunnen we ook nog de kas gebruiken om droog te staan.
Voor Franeker is het viaduct over de nieuwe rondweg voltooid en kunnen we het Hitzumer binnenpad weer lopen. Vanwege het afsluiten van de tweede spoorovergang maken we weer gebruik van de eerste overweg en wordt daar de route weer zoals ie 3 jaar geleden was.
Het zijn een klein stukjes, maar ik vindt het toch leuk om ieder jaar een pietsie aan de route te veranderen.
Krijt is nodig voor het markeren van de route en ieder jaar krijg je daar hele vieze poten van en je auto zit van binnen onder de krijtvlekken. Het is wat lastig om na het zetten van iedere pijl je handen te wassen. Een alternatief is natuurlijk het door een ander te laten doen, dan krijg die vieze handen. Maar het probleem blijft natuurlijk hetzelfde.
In een brainwave bedacht ik oplossing; ik heb het krijt met een spuitbus witte lak ingespoten. Dat minuscule laagje verf zorgt er voor dat de krijtjes (deels gezaagde gipsblokken) niet afgeven. Ik kan u inmiddels zeggen dat deze theorie in de praktijk prima werkt.
Contact leggen met de startlocatie bij de speeltuin was niet gewoon. De beheerder Kees Koster was niet bereikbaar en ik probeerde dan maar de voorzitter te bellen. Ik kreeg zijn vrouw aan de lijn en na doorvragen kwam het hoge woord er uit. Hij was een maand geleden overleden en ze vroeg zich af wie nu die man was die hem zo graag wilde spreken. Een vreemd maar voor mij helaas erg herkenbaar telefoongesprek. De oude beheerder meneer de Haas bleek weer in functie. Na een ziekte periode is zijn vrouw overleden aan leverkanker, maar hij heeft het beheer toch weer op zich genomen. Al met al heeft de speeltuinverenging het hard te verduren.
Voor Gerard en ondergetekende begint de tocht op vrijdag. We hebben ’s ochtends een afspraak bij de schuur om de materialen op te halen en die alvast naar Amsterdam te brengen. Bij aankomst bleek ik de materiaallijst vergeten te zijn, maar wat maakt het uit. A-L is onze grootste tocht en vrijwel alles moet mee. Bakken uittellen, water/limonade containers mee, snijplanken, prullenbakken, nou ja . . . noem maar op. Het verkeer werkte mee en bij de speeltuin werden we opgewacht door de schoonmaakster die keurig op de hoogte gesteld was. Meneer de Haas kwam ook nog even kijken of alle in orde was. Na een half uurtje uitladen was het gepiept en konden we naar huis.
’s Middags een tukkie gedaan. Dat was wel nodig, ik draai vanwege de drukte al een paar weken op 6 uurtjes per nacht. Net ff te weinig om je uitgerust te gaan voelen. ’s Avonds de presentjes voor de vrijwilligers inpakken en bijtijds naar bed! Ha ha, dat werd dus toch weer laat.
Piep piep piep piep piep, !@#$%^&*, shit wat is dat voor idioot geluid op een achterlijke tijd!!
Oh ja, ik vergat u even te vertellen dat ik ’s ochtends vroeg niet op mijn best ben. Het moet de wekker zijn die mij vertelt dat het tijd wordt om te douchen en naar Amsterdam te vertrekken.
Uiteraard was ik “bijna” op afgeproken tijd ter plaatse en kon het feest beginnen. Onderweg leek het wel aardig weer, wolkjes, blauwe stukken en een lekker warme auto met de stoelverwarming aan. Ter plaatse blijkt een winddichte broek al best wel handig. Over de rest van het weer dit weekeind zouden we kort kunnen zijn. Het KNMI verwacht forse tegenwind, een lage temperatuur en buien. Het weer in de voorgaande week was aardig maar te koud voor het jaar. Het weer in de volgende week wordt ook wel redelijk, allen het tussenliggende weekeind is prut. Ik vrees dat de deelnemer dit ook in de gaten krijgen.
En ja hoor, ik weet niet of het waar is, maar samen het spelen van het Nederlands voetbalelftal vormt deze weersvoorspelling misschien een reden om niet te gaan wandelen. Persoonlijk vond ik de opkomst aardig tegenvallen. Na een opgaande lijn in de laatste jaren had ik toch tegen de 95 deelnemers verwacht. Er waren 2 na-inschrijvingen en uiteindelijk slechts 77 deelnemers. De 6km/u groep voldeed aan de verwachting met 26 deelnemers, maar vooral in de 7km/u ontbraken er veel mensen.
Het weer was zeker debet aan het grote aantal uitvallers. 11 mensen gaven het onderweg op.
En toen het lopen . . . Door de ogen van de marsleider is dat 500 km autorijden. Ik weet het, in zo’n verwarmd blik en met een bed in Zurich lijkt dat een peulenschil. Maar in dit geval is het niet de kwestie of het lijf nog wil, maar dat het koppie moet blijven werken. Het is mijn ervaring dat het wel stoer klinkt om het zonder slaap te doen, maar dat de besluitvaardigheid verschrikkelijk afneemt als je niet helder meer bent.
Doordat er dit jaar meer vrijwilligers waren konden de posten gedurende de nacht meer worden gespreid en kon er (als het lukte ) meer slaap worden genoten. Paul Altena heeft de marleiding voor de nacht overgenomen, zo kon ook ondergetekende een uurtje extra pakken.
En dan de posten. Een kleinigheidjein Opperdoes. Toen de 6km groep klaar was met eten waren er nog geen toetjes en het meisje achter de tafel wist hier ook niets van. Gelukkig bleek het later een misverstandje en stonden de toetjes toch klaar. De 6 km groep is vertrokken zonder toetje maar in de Wieringermeer hebben we dit kunnen goed maken door de toetjes mee te brengen.
De meeste posten waren als vanouds, maar toch één niet onbelangrijke verandering. De post bij de familie Bruins was niet alleen veilig, maar ook uit de wind en droog. Dat was voor menig wandelaar een hele verademing. De familie heeft het binnenstormen van de vrijwilligersploeg en de groepen wandelaars met interesse en verbazing gevolgd. Er is veel gebabbeld met iedereen. Voor we weer weggingen zijn we uitgenodigd voor het volgende jaar. Toch leuk dat zowel wandelaars als de familie Bruins hieraan zoveel plezier hebben beleefd.
Ietsie anders ging het in Den Oever. Het was ef fe schrikken, maar wij bleken “vergeten” te zijn. Na het aanschrijven van de locatie ontving ik een schriftelijke bevestiging van de datum met daarop de prijzen van de versnaperingen. Telefonisch is er later overleg met de eigenaar geweest. Omdat er de laatste jaren steeds klachten uit Den Oever kwamen zijn wij een maand van de voren ook nog op bezoek geweest om de afspraken te bevestigen. Toch een beetje slordig dat je dan alsnog niet in de agenda staat. Desalniettemin mijn complimenten aan ober Kees die bleef om ons ter wille te zijn en Cock Don die spontaan achter de bar bijsprong.
Bij onze zoektocht naar een plekje in de Wieringermeer hebben we op een andere boerderij een heel andere reactie gekregen. Wandelaar werden ons beschreven als vieze beesten die ongevraagd op je erf rondliepen en overal piesten waar het uitkwam. De boerin in kwestie wilde er niets mee te maken hebben. Denkt u hier eens aan als u zomaar langs de weg piest.
Sinds we onze auto niet meer kunnen betrekken bij de werkgever van Leen zijn we aan het puzzelen met verhuurders. Dit keer hebben we gehuurd bij WDM uit Nieuwegein en nog nooit heb ik onze Leen zo in zijn nopjes horen zijn over een auto. De auto stond keurig gewassen klaar, hij kreeg uitgebreide uitleg, hij reed lekker en was zuinig. En het licht, zo meldde Leen, ging vanzelf aan. Voor ons was niet onbelangrijk dat de auto buiten kantoortijden kon worden ingeleverd. Ook erg prettig was dat Herman (zij achternaam weet ik nog steeds niet) er weer bij was om Leen te helpen met laden. Herman was 2 jaar geleden al een bij de tocht maar toen is hij met een epileptische aanval naar het ziekenhuis afgevoerd. Nu stond hij er weer patent bij en heeft plezier beleefd aan de tocht.
Ook veel plezier is er beleefd door de verzorgers. Iedereen had er zin in en dat heeft prima uitgewerkt. Ik begrijp dat het vooral midden op de afsluitdijk een dolle boel is geweest. Natuurlijk hebben ook verzorgers het koud, en een tekort aan slaap, maar daarover hoor ik niemand. Vooral wordt er gepraat over de wandelaar die er geholpen zijn en de dingen die op de post beleefd zijn.
En dan Jan de Jonge; wat moet ik er nog van zeggen. Bij mijn foto’s aan het eind kunt u nog wat opnames van zijn geteisterde voeten zien. Hij heeft een record in handen waarvan ik denk dat hij het niet snel meer gaat kwijt raken. 42 keer Amsterdam-Leeuwarden!! Hopen dat hij het nog vele jaren vol houdt en het tot de 50e keer vol maakt. Zo, daar hebben we dan meteen een nieuw doel voor Jan. Om het spannend te houden is Dick van der Tang nog steeds in de achtervolging met 38 tochten.
Herman van Roden heeft tot doel om de 25e keer te halen. Hij is de laatste jaren over gestapt van de 7 naar de 6 km, maar hij kwam dit jaar weer als vanouds als laatste binnen. Ik moet wel zeggen dat hij slechts 5 minuten later binnen kwam dan het geplande schema. Wel de laatste maar nauwelijks te laat. Proficiat! Ik ben benieuwd of hij dat volgend jaar weer klaar speelt.
Een heel tikkie nieuwer in de wandelwereld dan deze mannen is Saskia van Dijk uit Sittand. Zij volbracht de tocht voor de 1e keer. Als bagage bracht ze een skateboard mee. Eerst dacht ik dat het was om de bagage te vervoeren, maar ze bleek aansluitend gewoon op vakantie naar Vlieland te gaan en had al haar spullen al bij zich. Als kadootje kreeg ze van onze toch een paar flinke baren mee, ik vrees dat springen op een skateboard ff niet tot de mogelijkheden behoord.
Onze EHBO-ers Giny en Idskje hadden voldoende werk maar niet extreem. Van tijd tot tijd heb ik een wandelaar naar de dames verwezen, soms was enig aandringen nodig. Het blijkt dat er een paar wandelaars banger zijn voor behandeling dan voor de pijn van de blaren. Of is het gewoon ”not done” om te zeggen dat het niet helemaal jofel gaat. Zij waren dan ook bij de allerlaatste die Leeuwarden verlieten. Ook zij riepen “tot volgend jaar”.
Gerrit Lagendijk, de man op de fiets, constateerde dat ook hij behoorlijk hinder ondervond van de wind. Hij heeft in Friesland een kleine 80 km weggetrapt om te pijlen en de wandelaars een hart onder de riem te kunnen steken.
Zonder vrijwilligers gaat het niet. Het is een open deur intrappen, maar het is echt zo. Voor deze tocht is er gelukkig geen gebrek aan. Ik kan zelfs zeggen dat het er zo veel zijn dat ik mensen heb moeten afbellen. Nadat er vorig jaar 5 vrijwilligers door allerlei omstandigheden zijn uitgevallen is dat een ongekende luxe. De dag voor vertrek is er alleen een (aankomend) fysiotherapeut uitgevallen waardoor deze vorm van verzorging wat minder werd dan voorzien. Het is wel een erg grote ploeg om aan te sturen en instructies aan over te dragen.
We wilden dit jaar wel iets tastbaars voor onze vrijwilligers doen in plaats van alleen een warme hand en de hartelijke dank. Dus zijn we op zoek gegaan naar een aardige herinnering.
Ik zie zelf graag eetbare herinneringen, die slingeren niet zo lang rond. Welke zaken zouden nu symbool kunnen staan voor deze tocht? Een Jan de Jonge van chocolade wellicht? Ik vrees dat het simpeler moet, maar het gaat om de geste is mij verteld.
Maar om het toch op chocolade te houden zijn we terecht gekomen op zaken die symbool staan voor de start- en finish plaatsen. Het Amsterdamse middel tegen foutparkeerders; Het Amsterdammertje. En de scheve toren van Leeuwarden; de Oldenhove. Het bedankkaartje is gemaakt door Tino Roeland (de zoon van mijn vriendin Chris). We hebben dit presentje samen met een button die gemaakt was door Peter Levink uitgereikt aan alle verzorgers. Voor de families waar we te gast waren hebben wij het pakketje chocolade iets groter gemaakt en daar een bloemetje bij gedaan. Ik geloof dat dit allemaal wel in goede aarde gevallen is.
Uiteraard gaat onze dank uit naar al die mensen die meegewerkt hebben:
Chris Bulten, Leen van Willigen, Herman, Wim Bruggeman, Hansje Zoon, Carla van Broekhoven, Anne Molenaar, Anneke Molenaar, Jan Dokter, Lies Dokter, Paul Altena, Remke Rutgers, Peter Hartendorf, Arina Hagendijk, André Loos, Henny Lagendijk, Kirana Lagendijk, Gerrit Lagendijk, Giny Bosma, Idskje Voolstra, Han Punt, Lies Dokter, Cynthia Onwezen,Huib van Broekhoven, Adrie Zoon, Rolf Craanen en Dick van der Tang.
Een speciale vermelding verdienen zeker Gerard en Evelyn van Blaricum. De enorme steun die zij geven bij het organiseren van tochten en dus ook deze A-L. Zij doen niet alleen inschrijving en administratie, maar verzogen ook de prijzen, de oorkondes, de tassenlabels, de inkopen. Volgens mij zou een opsomming van alle verborgen werkzaamheden best deze hele pagina kunnen vullen. Het past ons dan alleen onze grote dank uit te spreken voor al hun inspanningen.
Ik houd nu op met schrijven, het is mooi geweest. Tot het volgende schrijven of tijdens een wandeling,
Chris Onwezen
