Het is iedere keer weer spannend, wanneer ik een lange tocht loop. Maar de druk was op zaterdag 19 juni vermoedelijk een beetje te hoog voor mij. Ik had al maanden uitgekeken naar de Amsterdam-Leeuwarden mars; verleden jaar heb ik de helft van de afstand zonder veel moeite kunnen meelopen. Dit jaar dus “voor echt”: de volle 150 kilometer...
Het begon zo gezellig in de speeltuin van het Amsterdamse Bloemenkwartier. Asuerus bracht mij met de auto weg en wenste me ondanks zijn gemengde gevoelens over lange afstanden lopen toch veel succes. Ik zag het zelf helemaal zitten en bij de LAT stond de koffie weer bruin. Met een groep van 26 wandelaars, aangevoerd door Dick van der Tang en Rolf Craanen mochten we om 08.30 uur al starten. Fris weer, af en toe een bui maar ook zon. En het tempo was goed te doen. Na de eerste doorloop post (het was ook werkelijk doorlopen!) begon ik uit te zien naar even werkelijk zitten, maar dat kon pas in Purmerend op 19 kilometer. Kort rusten, al het eten en drinken en lekkere snaai was weer in orde zoals altijd bij de LAT (= Laat Alles Thuis). Zelfs voor iedereen een zitplaats en de eerste blaren werden geprikt (gelukkig niet bij mij).
Voort ging het weer, via een doorloop post in Hobrede naar het Dorpshuis in Beets. Op 32 kilometer kregen we daar heerlijke broodjes en melk. Cornelia van het forum (Paul Altena: walkers4walkers.nl,een actief en enthousiast forum van wandelvrienden) zette ons op de foto en moedigde ons aan. Maar binnen een half uur waren we weer vol op weg, met de voetbalwedstrijd Nederland-Japan op de radio. Gejuich bij het doelpunt van Sneijder! Intussen was er voor mij minder reden tot juichen, want mijn ingewanden liepen vast als een kapotte betonmolen. Krampen vanaf mijn middenrif tot aan de onderste darmregionen. Ik moest mijn best doen om niet voorover te gaan lopen en kon het tempo steeds moeilijker volhouden. Maagtabletten hielpen niet, en om met zo’n stuk voor de boeg al met pijnstillers te beginnen...
Na 42 kilometer was er een korte wagenrust in Hoorn, waar we yoghurt kregen. Het ging er makkelijk in en smaakte me goed, maar ik voelde dat het eten niet meer ging zakken. Hoorn zien... en zwijgen! In de buurt van Nibbixwoud kreeg ik het bordje “Leeuwarden 95 km” in beeld. Ik dacht: stoppen, nu ik nog mobiel ben. Had geen zin om midden in de nacht ergens in Den Oever te sneuvelen. Een lieve meneer Han van de LAT bracht mij naar de wagenrust in Midwoud en meneer Anne zette mij later af bij het treinstation in Hoorn.
Mensen van de LAT: enorm bedankt voor jullie bezorgdheid, warme steun en vriendelijke begeleiding. Ik ga mij vandaag nog als lid aanmelden en ben er volgend jaar weer bij. Maar dan in de verzorging!
(Toevoeging Paul Altena: dit verslag is met toestemming van Maike overgenomen van haar website: buitenspelen.asuerus.nl. Op haar site vindt u meer foto's en verslagen. Een bezoek meer dan de moeite waard)
